Download hier GRATIS het
exclusieve rapport:
"Barsten in economische façade
van China? Wat u echt moet weten!"

Europese autoriteiten proberen krampachtig om tijd te winnen in schuldencrisis

Kernprobleem crisis wordt echter niet aangepakt

Een oppervlakkige toeschouwer zou de indruk krijgen dat de Europese obligatiemarkten in rustiger vaarwater zijn aanbeland. Vooral Spanje en Italië hebben wat meer bewegingsvrijheid gekregen. Schijn bedriegt echter, want onderhuids woedt de crisis als nooit tevoren. De Europese Centrale Bank heeft echter een truucje bedacht die wat oppervlakkige mascara op het aangezicht van de crisis plakt. Van een oplossing voor de schuldencrisis is echter geen sprake, verre van zelfs.

De LTRO operaties van de ECB zijn erop gericht om liquiditeiten in het systeem te duwen. Dat gebeurde voor het eerst op 20 december, toen de banken 489 miljard euro aan goedkope (1%) kredieten met een looptijd van drie jaar mochten opnemen. Eigenlijk gebruikte de ECB een backdoor bazooka, ze heeft haar eigen manier van quantative easing ontdekt.

Hardnekkige geruchten willen dat de ECB in februari dat truucje nog eens gaat toepassen, ditmaal op de 10-jarige obligaties en voor een veel groter bedrag. Naargelang van de bron is er sprake van 1.000 tot 10.000 miljard euro. De financiële markten aan deze zijde van de Atlantische Oceaan zouden zo met liquiditeiten worden overspoeld.

De pret kan blijkbaar niet op, want ook de Federal Reserve Bank zou aan een gelijkaardige maatregel denken. De Amerikaanse centrale bank wil naar verluidt quantative easing 3 aankondigen, weeral een bazooka van 1.000 miljard dollar. De motivering van de FED zou de vastgoedmarkt zijn, die vooralsnog geen betrouwbare bodem heeft gevonden. Wanneer de FED QE3 gaat aankondigen, is vooralnog onduidelijk.

De maatregel zou op de eerste plaats bedoeld zijn om de economie te ondersteunen. Maar waarschijnlijk is er meer aan de hand. Zowel de ECB als de FED zouden de veiligheidsgordels al vastmaken voor een (begeleid) faillissement in Griekenland. In dit scenario zouden de Grieken op 20 maart een belangrijke som van 14,50 miljard euro niet kunnen terugbetalen, waardoor het failliet onvermijdelijk zou worden.

De ECB wil op de eerste plaats vermijden dat de crisis zich uitbreidt naar andere landen van de eurozone, de FED wil voorkomen dat de fallout van een Grieks faillissement ook in de Verenigde Staten voelbaar zou worden. Om alle misverstanden te vermijden: Griekenland kan de financiële wereld wel degelijk op haar grondvesten doen daveren.

Het kwistig gebruiken van dergelijke bazooka’s brengt ons inziens twee grote gevaren met zich mee. Op de eerste plaats is het onwaarschijnlijk dat de ECB zal kunnen vermijden dat andere landen in hetzelfde schuitje als Griekenland gaan belanden. Niet alleen glijdt Portugal snel weg richting Griekse toestanden, ook in Ierland gaat het economisch plaatje er steeds slechter uitzien. Een stapje verder komen we bij Spanje en Italië, twee landen die evenmin al veilig aan wal zijn. De Europese autoriteiten proberen dus krampachtig om tijd te winnen, maar vergeten telkens weer om het kernprobleem aan te pakken. De eurozone worstelt namelijk niet met een liquiditeits- maar met een solvabiliteitsprobleem.

Het tweede risico is het inflatiegevaar, dat in bovenvermeld scenario onvermijdelijk akelig dichtbij gaat komen. Voorlopig staat het inflatielicht weer op groen, maar iedereen weet dat de inflatie een sluw dier is dat voordat iemand het beseft uit zijn kooi weet te ontsnappen. Meer inflatie – we spreken dan nog niet eens over galoperende inflatie – betekent automatisch ook hoge rentevoeten en dan zijn we helemaal ver van huis. Een hogere rente zal de wereldeconomie helemaal in het defensief dwingen, waardoor onvermijdelijk de begrotingstekorten opnieuw gaan oplopen.

Concluderend kunnen we stellen dat ze bij de Europese Centrale Bank (en niet alleen daar) met de handen in het haar zitten.